Xanten
Afgelopen donderdag (7 oktober) zijn wij met 2 en 3 Gymnasium naar Xanten geweest. In Xanten is een deel van een oude Romeinse stad opgegraven, een reden voor een dagje niet saai naar school voor het Gymnasium.
Xanten ligt vlak over de grens met Duitsland, in de buurt van Nijmegen. Ongeveer twee uur met de bus. Daar aangekomen kregen we te horen dat we eerst drie dingen verplicht mee moesten doen; een rondleiding in het museum volgen, naar de tempel en naar het amfitheater. De rondleiding in het museum was wel interessant, maar op het einde wilde iedereen liever gewoon buiten wat gaan eten, wat we toen ook deden.
Na groepsfoto nummer één, en twee, en drie, en vier, en… never mind , gingen we naar de tempel. Ooit is het vast een reusachtig, imponerend gebouw geweest, maar veel is er niet van de tempel overgebleven. Ook al het ligt er maar aan wat je veel noemt, als je na gaat dat die tempel al een paar eeuwen oud is…. De grootte van de tempel kon je wel nog goed zien. Wij vermoeden dat ze zo’n hoge tempel nooit hadden kunnen maken zonder Mercurius en zijn gevleugelde sandalen. Op de trappen van de tempel werd ook de tweede groepsfoto gemaakt.
Over groot gesproken; het amfitheater waar we daarna heengingen, kon je ook wel indrukwekkend noemen. Even rustig eten op de banken van het theater, of blij en gillend rondrennen in de ring. Heel gezellig zo’n amfitheater. Het amfitheater was ook het gebouw waarvan het meest was overgebleven, geen halve tribune die ontbreekt of zo. Ook al vonden sommige het verdacht dat er nummertjes op de tribunes stonden; hadden de Romeinen zo een goede verf?
Na het amfitheater was iedereen vrij om rond te zwerven door het park. De docenten zochten het terrasje op en het merendeel van de leerlingen verdween in de richting van het springkussen in de speeltuin

Om tien voor drie moest iedereen weer bij de hoofdingang staan en gingen we weer op weg naar huis.

Oude Romeinen
Oude Romeinen, wat die mensjes allemaal wel niet hebben bereikt.
Tempels, hoog genoeg om de hemel aan te raken.
Theaters, waarin een fluistering tot in de hoogste banken te horen is.

Dingen gaan voorbij, tijd verstrijkt.
Maar ergens, vlak over onze grens, bleef grond onbebouwd.
Daar waar nu een park ligt.

Een park vol schatten, voor Romeinengroupies.
Een park met schatten, een pan bijvoorbeeld.
Zo veel schatten, oud als de Romeinen.

Wat zouden zij denken.
Vrolijke scholieren rennen door hun amfitheater heen.
Banken waren belangrijk personen zaten, iemand laat een papiertje liggen.

Wat zouden die Romeinen denken,
van alle flitsen die hun tempel te verduren krijgt, brandend zonlicht.
En alle onvoorzichtige mensen, die het museum bewonderen.

Oude Romeinen, een uitgestorven soort.
Maar een deel van hun tempel staat er nog.
Hun amfitheater verschijnt op ansichtkaarten.

Hoezo; uitgestorven?
Iedereen kent ze toch?

Jeannica Ezendam en Daphne Aarts (klas: 2G). 

Bekijk de foto's ...